چو دريا شور در جانم ميفکن

شاعر : عطار

ز سودا در بيابانم ميفکنچو دريا شور در جانم ميفکن
به پاي پيل هجرانم ميفکنچو پر پشه‌ي وصلت نديدم
به دست و پاي دورانم ميفکنبه دست خويش در پاي خودم کش
چنين از دست آسانم ميفکنبه دشواري به دست آيد چو من کس
به سيرابي طوفانم ميفکناگر از تشنگي چون شمع مردم
به دل در تير مژگانم ميفکنبه چشم او کز ابروي کمان کش
ميان تيربارانم ميفکنزره چون در نمي‌پوشيم از زلف
به جان تو که در جانم ميفکنچو پيچ و تاب در زلف تو زيباست
چو گويي پيش چوگانم ميفکنچو پايم نيست با چوگان زلفت
چو زلف خود پريشانم ميفکنچو من جمعيت از زلف تو دارم
ز خط خود به ديوانم ميفکنخط آوردي و جان مي‌خواهي از من
به خاک راه حيرانم ميفکنچو شد خاک رهت عطار حيران